· 

Covid-19, de Doodsteek

Op 14 maart 2020 was het zover. Met de laatste normale Transavia vlucht vertrok ik van Marrakech naar Amsterdam. Mijn zakenpartners en mijn familie leek het het beste om de periode waarin het Corona virus wereldwijd zo ernstig huishield in Nederland door te brengen. Bovendien werd er in Marrakech een langdurige lockdown verwacht.

Dit was voor mij de zoveelste doodsteek. Hoeveel kan een mens hebben.

De eerste was in 2014 toen de NZa met tien man binnenkwam in mijn praktijk; een telefoontje om me te vertellen dat ik een wet overtrad was goedkoper en zinvoller geweest.

Toen kwam de hoge boete in 2017 van €200.000. Ik besloot afscheid te nemen van mijn praktijk en vertrok na de verkoop van mijn huis met de bedoeling in Marokko weer iets op te zetten dat ik leuk vond.

Ik begon een toeristen-transportbedrijf dat met een aantal geselecteerde chauffeurs toeristen rondreed en hen de omgeving liet zien. 

Dat werd een groot succes; binnen een jaar stond TripAdvisor vol met goede reviews. Het regende opdrachten en vele partijen wilden met ons samenwerken. Echt leuk om te doen! 

En toen, plotseling dook dat Corona virus op en verspreidde zich in een noodgang over de gehele wereld, dus ook in Marokko.

Hoewel het aantal gevallen in Marokko relatief klein bleef, werd toch besloten de grenzen voor toeristen te sluiten voor een periode van meer dan een half jaar.

De zoveelste klap.

In Nederland zit ik m'n wonden te likken en probeer om over de laatste klap heen te komen.

Mijn partners zitten er nog en hopen dat het toeristenvervoer zich snel zal hervatten, maar dat is alles behalve zeker.

 

In Nederland

Hoe leuk is het om weer in Nederland te zijn.

Op dit moment woon ik tijdelijk bij mijn zus en zwager terwijl ik me op een volgende stap aan et voorbereiden ben, want ieder mens moet verder, of je wil of niet.

De mogelijkheid om in de tandheelkunde verder te gaan wordt mij sinds mijn terugkeer in Nederland vanaf dag één geboden.

De tam-tam werkt nog steeds goed in tandheelkunde land. 

In maart al kreeg in uitnodigingen om in Duitsland, België en in Nederland te werken.

Om in Nederland te gaan werken lijkt me niet verstandig omdat daar immers maatwerk voor confectieprijzen moet worden geleverd.

Bijna alle goede tandartsen gespecialiseerd in keramiek in Nederland die net als ik, goed werk willen leveren en transparant willen declareren zijn er achter gekomen dat dat in Nederland niet kan en hebben besloten in een ander land verder te gaan.

Ook vele van mijn oude patiënten zitten te wachten op een seintje van mij waar ze heen kunnen gaan om weer het soort tandheelkunde te krijgen dat ze bij mij gewend waren.

Als je zoveel keuze hebt is het moeilijk om te kiezen, en daar heb ik al zo'n moeite mee.

 

Het leven in Nederland

geeft mij een dubbel gevoel.

Aan de ene kant heeft het iets vertrouwds, Als ik door de bollenstreek fiets dan kan ik genieten van de natuur; de bloemen en de vogels en de vriendelijke mensen die ook genieten.

Aan de andere kant weet ik dat je in ee corrupt land leeft, waar in achterkamertjes over het lot van groepen en individuen wordt beslist waar niemand precies weet van heeft.

Dat laatste gebeurt natuurlijk al jaren en niet alleen in de eerste en tweede kamer en de overheids-instituten, maar overal.

Hoeveel mensen zijn er de dupe en moeten jarenlang gebukt gaan onder de gevolgen daarvan.

Dat merk ik nu des te meer.

Eens een succesvol tandarts en nu, een paar jaar later iemand die geen eigen huis meer heeft en moet leven als gast van mijn zus en zwager in hun huis.

Iemend die bij elke uitgave vriendelijk moet kijken naar mensen om mij heen.

Want het blijft natuurlijk een feit; op het moment dat iets goed gaat heb je honderden vrienden, maar gaat het minder goed dan zijn de meeste van die vrienden weg en moet je je maar zien te redden.

Het leven in de grote-mensen-wereld is niets anders dan het leven in de dierenwereld. Alleen de sterksten zullen overleven en onze lieve heer weet hoe dat gaat verlopen.