· 

Waar gaan we toch naartoe

Op een ochtend werd ik wakker en m'n mailbox zat vol met berichtjes van oud-patiënten die stuk voor stuk vertelden hoe tevreden ze waren geweest over onze tandheelkundige en mondhygiëne behandelingen; ik denk wel 100 berichten. Er was ook een merkwaardig bericht tussen van een merkwaardige en mij totaal onbekende tandarts uit Hoogezand (Gr.), die me vroeg waarom ik zo'n "jank-artikel" ik in de krant had gezet.

Een jank-artikel in de krant? Ik wist van niets.

Wel wist ik dat als gevolg van het faillissement van de praktijk en van m'n persoonlijke faillissement al onze spulletjes die we nog hadden opgeslagen uit de opslag waren gehaald en geveild.

Kennelijk voor meneer van Wijngaarden van het Dagblad van het Noorden reden om een uitgebreid artikel in de krant te zetten met zoveel fouten en onwaarheden erin dat ik me afvroeg waar dat nou goed voor was.

Er zijn maar weinig journalisten die precies vertellen hoe iets heeft plaatsgevonden zonder er een wending aan te geven. Albert van Keimpema is zo'n journalist. Hij heeft vaak over me geschreven in de Telegraaf waarbij het voor hem kennelijk een sport was om de waarheid zo goed mogelijk te benaderen.

Bij journalist van Wijngaarden kun je dat niet zeggen. In ons geval berust misschien 10% op de echte waarheid en de rest is erbij verzonnen waardoor je een heel andere "waarheid" krijgt.

Waarom geef je iemand waarvan je weet dat 'ie het moeilijk heeft nog even een trap na is een vraag die bij velen opkomt.

Maar hij had wel succes. De halve wereldpers nam het over en het kwam in veel kranten te staan. Misschien was het hem daarom ook te doen.

Ik werd afgeschilderd als de grootste crimineel van deze eeuw zo leek het wel. Ik zou voor vele miljoenen belastingschuld hebben opgebouwd en patiënten aan alle kanten hebben opgelicht.

Bij zeer veel van m'n patiënten viel dit artikel niet in goede aarde, want die wisten wel hoe zorgvuldig en open we altijd waren geweest als het over onze behandelprijzen en behandelingen ging.

Bij onze leveranciers en tandtechnische laboratoria was wel bekend dat we altijd het beste van het beste voor onze patiënten wilden hebben maar dat dit ons uiteindelijk de kop heeft gekost; een topkwaliteit leveren tegen een door de overheid ingestelde bodemprijs, dat houdt geen mens vol.

Ook wij niet!

En dat we daarvoor een goede oplossing hadden gevonden waarvan later bleek dat het een niet toegestane oplossing was en niet was gezien door onze advocaat als verboden oplossing en door de Maatschappij Tandheelkunde was gelanceerd als een goede en veilige oplossing is ons duur komen te staan en heeft uiteindelijk tot onze ondergang geleid.

En dat je dan ook nog van meneer van Wijngaarden een trap na krijgt dat is bij heel veel mensen in het verkeerde keelgat geschoten.

 

Hoe het ons nu in Marokko vergaat

Dat is voor velen een vraag, maar voor ons ook helaas.

Ons toeristen transport bedrijfje (is iets anders dan een taxibedrijf waar van Wijngaarden het over had) loopt goed en we hebben er veel plezier in.

Dat blijkt ook uit de vele reviews die we krijgen. Ook hierbij geven we de gasten het beste wat er mogelijk is.

Altijd een schone en technisch goede auto met een enthousiaste chauffeur die de dagtochten en de transfers tot een plezier maakt. Dat is wat de mensen graag willen en het verbaast me iedere keer weer hoe nonchalant men hier in Marokko met het begrip service omgaat.

Oude en vieze auto's die technisch niet in orde zijn en waarvan de airco het vaak niet goed doet, een vieze chauffeur die alles teveel vindt, het is hier vaak meer regel dan uitzondering.

Ik denk dat het aan de cultuur van dit soort landen ligt. Men ziet de toeristen vaak als indringers die hier niets te zoeken hebben, maar men vergeet dat toerisme wel de grootste geldbron van Marokko is en dat zonder deze 'indringers' de Marokkaanse economie er heel anders voorstond.

Helaas is ons bedrijfje nog te klein om er goed van te kunnen leven.

En natuurlijk zien de andere toeristen transport bedrijven, die allemaal in Marokkaanse handen zijn, ons als indringers hetgeen de groei van ons bedrijfje ook niet ten goede komt.

Geld uit Nederland in de vorm van pensioen en AOW krijg ik niet maar wordt allemaal door onze curator Holtz ingehouden om daarmee de schuldeisers te betalen.

Er wordt nog te veel gedacht dat wij hier met miljoenen naar toe zijn gereisd, maar er wordt vergeten dat ik bijna al het verdiende geld weer in de praktijk heb gestopt om de nieuwste en beste apparatuur te kopen dat voor mij en mijn patiënten het werken een stuk prettiger maakte en een betere kwaliteit van het eindproduct opleverde.

Teruggaan naar Nederland zal ik waarschijnlijk nooit van m'n leven meer doen, een land dan zoveel onrecht kent is niet voor mij het juiste land om er te verblijven, of zoals één oud-patiënt schreef: "Ik schaam me ervoor dat ik Nederlander ben".

We leven in een staat zonder geweten, dat is voor mij wel duidelijk.

Of Marokko een staat is met wel een geweten moeten we nog ervaren, maar een feit is het dat ondernemerschap van buitenlanders hier zeer wordt gewaardeerd en op verschillende manieren wordt gestimuleerd, iets waarvan Nederland nog iets zou kunnen leren.

Jaloezie bij de bestaande orde heb je natuurlijk overal, ook hier in Marokko.

Alle toeristen transport bedrijven zijn Marokkaans zoals ik al eerder zei en men vindt het niet leuk dat we zo'n succes hebben en dat we op Tripadvisor bijvoorbeeld zo hoog noteren.

Maar vernielingen en sabotage, zoals in Nederland zoveel gebeurt, dat zie je hier niet.

In Nederland is de ondergang van onze goedlopende praktijk volgens mij voor een groot deel te danken aan jaloerse leden die veel invloed hebben gehad.

Hoe kan het anders dat we na de overtreding van de wet niet even een telefoontje kregen met de mededeling dat we fout zaten, maar dat er een heel kordon van mensen de praktijk binnenvielen om te constateren dat we de wet overtraden en dan een drie jaar later boete uitdelen van €200.000 waardoor een in verhouding kleine praktijk gedwongen is z'n deuren te sluiten.

In wat voor wereld leven we en waar gaan we met z'n allen naartoe.

Ik heb er geen antwoord op, maar ik heb er wel een slecht gevoel bij.

Elke ochtend word ik wakker met diezelfde vraag: "Waar eindigen we en wat kunnen we er nog aan doen".

 

De maatschappij verhardt en onze toekomst wordt bepaald door robots.

Enige tijd geleden werd ik gebeld door een oude en zeer goede vriend van ons, ooit werkzaam als arbeidsdeskundige.

Nu hij niet meer werkzaam is als arbeidsdeskundige heeft hij de tijd en de moeite genomen om een studie te maken van wat mij is overkomen.

Hij kende mijn werkwijze goed omdat hij ons als patient bezocht maar ook kende hij mijn werkwijze goed omdat hij veel mensen kende die patient van mij waren.

Met dat beeld van mij en mijn werkwijze ging hij alle stukken bestuderen die hij kon bereiken en bekijken.

Precies hetzelfde heeft mijn zwager gedaan, de echtgenoot van mijn zus. 

Mijn zwager was innovatie-deskundige bij het Ministerie van Economische Zaken.

Beide heren hebben vanwege hun werkverleden een scherp analytisch vermogen en konden mijn manier van werken heel goed analyseren.

Ook zijn zij in staat om de hele gang van zaken bij de NZa te analyseren, dit in tegenstelling tot de lieden die bij de NZa werken.

Dat zijn juristen die zich alleen maar bezig houden met wetten en regelgeving en die niet zo zijn geïnteresseerd in de werkwijze van een tandarts; zij zijn meer van: "wet is wet en regelgeving is regelgeving en daaraan mag niet worden getornd, of het nou menselijk is of niet".

In de tweede wereld oorlog had je datzelfde verschijnsel: "Befehl ist Befehl" waarbij het erom ging dat bevelen moesten worden uitgevoerd en niet werd gekeken naar de menselijke zijde van het geheel.

Ik kan me nog heel goed herinneren dat één van mijn advocaten deze laatste uitspraak herhaalde toen wij na afloop van een gesprek bij de NZa in Utrecht het gebouw verlieten en daar ook nog aan toevoegde: "Duidelijk een geval van Barbertje moet hangen".

Beiden, mijn zwager en onze vriend, de arbeidsdeskundige, kwamen tot precies dezelfde conclusie.

Wat hier gebeurd is, is op z'n zachts gezegd schandalig en onmenselijk.

Er is mij absoluut onrecht aangedaan en het rapport van de NZa rammelt aan alle kanten.

Volgens mijn zwager heeft de NZa uit frustratie vanwege z'n eigen fouten, de tandartsen en ziekenhuizen onder de loep genomen en is begonnen om in de provincie Groningen een paar praktijken uit te kiezen die niet helemaal volgens de regeltjes werkten, om die vervolgens volledig in de vernieling te helpen en als voorbeeld te stellen voor de rest van Nederland.

Die twee praktijken waren de praktijk van mijn collega Potgieser en de praktijk van mij.

Mijn collega Potgieser werkte gedeeltelijk in Duitsland hetgeen een doorn in het oog was van de NZa lieden.

Mijn praktijk was door de vele publicaties redelijk bekend en ik stond te boek als luxe en degelijke tandarts, hetgeen ook niet past in het beeld van de tandarts van de toekomst volgens de NZa; luxe is een vies woord voor de NZa-ers en mag niet en degelijkheid is niet nodig, als het maar goedkoop en snel is.

Dat voetballers miljoenen verdienen en sommige bekende Nederlanders ook kunnen ze helaas niet aanpakken maar als ze de kans zouden krijgen zouden ze dat ook doen.

Natuurlijk heeft de NZa z'n zin gekregen zoals de NZa die altijd krijgt omdat er als je het goed beschouwt niets en niemand boven hen staat.

Natuurlijk staat er een Minister boven hen, maar die neemt alleen politieke beslissingen en bemoeit zich niet met enige vorm van onrechtmatigheid.

De Staat heeft zo langzamerhand geen geweten meer, dat weet een ieder, want wat mij is overkomen gebeurt regelmatig; het lot wordt te veel in handen gelegd bij robots en niet meer bij mensen met enig fatsoen in hun lijf.

Onze maatschappij robotiseert steeds meer, verhardt steeds meer en fatsoen kent men niet meer.

Je vindt het bij elk bedrijf, bij elke bank, overal.

Mensen worden weggesaneerd en vervangen door robots.

Had je vroeger bij de ABN-AMRO nog een contactpersoon, tegenwoordig is die contactpersoon een robot; je pakt je telefoon of je computer en gaat een keuzemenu bij langs en de oplossing van je probleem wordt door robots bepaald.

Soms is het niet eens meer mogelijk een menselijk wezen aan de telefoon te krijgen als je dat zou willen.

En helaas, robots hebben geen gevoel, kennen geen verdriet en nemen altijd de meest logische beslissing.

Wet overtreden, niet aan de regels gehouden? Okay, dan moet je boeten.

Er wordt niet meer gekeken naar intermenselijke relaties, de robot gaat steeds meer onze toekomst bepalen en wij als mensen met enig gevoel worden steeds meer buiten spel gezet.

Helaas, en er is niemand die daar nog iets aan kan doen.

We worden steeds egoïstischer of wat mijn moeder soms zei: "Ieder voor zich en God voor ons allen".