· 

Even van de Stilte genieten

Het pleintje op de foto is de binnenplaats van ons huis in Marrakesh. Een heerlijk pleintje waar ik graag zit en kan genieten van vogelgeluiden en kabbelend water.

Ook 's avonds laat is het er heerlijk vertoeven. Je hoort de stilte, je ziet de sterren en een zacht briesje waait er soms doorheen. Als het warm is een heel welkom briesje.

Ik hoop er nog lang van te kunnen genieten, maar mijn vrees voor een sombere toekomst wordt sterker. 

Alhoewel wij graag toeristen Marrakesh en andere steden in Marokko laten zien komt er niet genoeg geld binnen om van te kunnen leven. Althans op dit moment nog niet.

Soms slaap ik er niet van, maar het is niet anders.

Over twee dagen ben ik jarig en af en toe vrees ik dat het m'n laatste verjaardag zal zijn. Ik hoop van niet, maar toch...

De dag na mijn verjaardag vliegen we naar Dubai om te kijken of ik daar als tandarts nog iets kan betekenen. Ik hoop het, maar ik heb er een zwaar hoofd in.

Als ik zo 's avonds op dit pleintje zit denk ik vaak terug aan vroeger, aan de heerlijke jeugd die we hebben gehad en aan de leuke dingen die we hebben gedaan.

Vaak heb ik terwijl ik op dit pleintje zit m'n zwager en zus aan de telefoon.

Dan praten we over onze ouders wat die allemaal uitgespookt zouden hebben toen die jong waren. Waarschijnlijk deden ze veel dingen die we nu niet meer zouden doen. Maar het was ook een heel andere tijd. Geen TV, geen smartphone, geen computer, geen internet; niets van dat alles.

Men praatte meer met elkaar, deed spelletjes en nog veel meer dingen die je niet zo gauw alleen doet.

Men stond ook dichter bij elkaar en hielp elkaar meer. Nooit waren m'n ouders te beroerd om iemand te helpen ook al was het soms nog zo moeilijk.

Ik zie nog de zuster van m'n vader met haar dochter na de oorlog uit Indonesië terugkomen, beide op een schoen en een slof kwamen ze naar Nederland. Ze hadden het 'Jappenkamp' in Indonesië overleefd, maar m'n oom, hun man en vader helaas niet.

Mijn ouders bedachten zich geen moment en boden hen alle hulp die ze nodig hadden. Met wat erfenissen kwamen ze er bovenop en mijn nicht kan er zeer goed van leven. 

Het zou zo mooi zijn als ik nu een steuntje in de rug zou krijgen nadat ik gedwongen werd uit te wijken.  

Erfenissen zijn helaas nooit bij ons terecht gekomen omdat anderen die meer nodig hadden dan wij. 

Mijn ouders hebben zo goed als de hele erfenis van mijn opa weggegeven aan de broer van m'n vader om geen verdeling van het bedrijf van m'n opa te krijgen, maar toen de betreffende broer overleed kwam er geen cent bij mij terecht. Ik had het volgens hem niet nodig en mijn zussen wel, dus ik werd niet in het testament genoemd. Ik had het juist nu zo goed kunnen gebruiken.

Elkaar helpen is volgens mij steeds zeldzamer aan het worden. Men leeft z'n eigen leven, duikt 's avonds achter de computer of zit op z'n smartphone en leeft z'n eigen leven.

In de tijd van m'n ouders bestond dat niet. Ik herinner me nog dat je in Groningen banketbakkerij Smit had op de hoek van de Verlengde Oosterstraat en de Steenstilstraat. We kochten daar altijd onze koekjes voor bij de thee, een oude Nederlandse gewoonte.

Na een ernstige ziekte mocht banketbakker Smit met z'n vrouw een tijdje aansterken in ons huisje in Bergen aan Zee. Teruggekomen wilde hij wat terugdoen en werd besloten dat hij koekjes zou bakken op een middag in de keuken van min moeder.

Ik stond erbij en ik keek ernaar maar ik heb nog nooit in zo'n korte tijd zoveel koekjes zien ontstaan. Een maand lang hebben niet alleen wij, maar ook onze buren, familie en kennissen hiervan kunnen genieten.

Helaas heeft meneer Smit niet lang meer kunnen genieten, een jaar later was hij dood.

Het helpen van mensen om ons heen zit ook bij ons in het bloed en we hebben dat in Groningen, toen het nog allemaal kon uitgebreid gedaan.

Hoe vaak kwam het voor dat iemand heel erg graag iets aan z'n gebit wilde laten doen terwijl hij of zij het geld er niet voor had. Altijd vonden we wel een oplossing om zo iemand te helpen, ook al kostte het ons soms wat geld en bracht het niets op.

Hier in Marokko helpen we ook mensen die het slechter hebben dan wij.

Zo zie je bij de verkeerslichten vaak mensen uit andere landen staan zoals Senegal of Syrië.

Op het moment dat je in je auto voor een rood licht staat te wachten komen ze naar je auto toe en willen een paar dirham hebben die ze dan gebruiken om verder naar het noorden te reizen.

Hun bedoeling is dan om op de één of andere manier Spanje te bereiken om een beter leven te krijgen ergens in een Europees land.

Voor de meesten eindigt dit vaak in een slechter leven als ze überhaupt de overtocht overleven. Door hun een paar dirham te geven help je ze van de wal in de sloot is dan vaak m'n gedachte, dus vaak geef ik niets maar gek genoeg, soms wel.

Iets anders is het bij lokale Marokkanen. Door ze voor je of bij je te laten werken hebben de een inkomen.

Men verdient hier niet veel, ergens tussen de 7 en 10 euro per dag en toch is men hier niet ongelukkig. Dat geldt niet alleen voor de mensen die bij ons werken maar voor iedereen die een baan heeft als schoonmaker, ober, chauffeur en banen in dezelfde categorie.

De mensen die bij of voor ons werken zie je vaak stralen van geluk en ze zijn nooit uit hun humeur. Altijd lachen ze en zijn ze vrolijk. "Kunnen ze in Nederland nog wat van leren", zei m'n zuster laatst.

Stil staan bij de stilte en genieten van mooie momenten op zo'n pleintje als waar ik vaak zit, dat is in Holland vreemd geworden, anders dan hier in Marokko waar ik vaak onderweg, de herders met hun schapen van de stilte zie genieten, vriendelijk glimlachend als je ze tegenkomt en met een gezicht waar het geluk vanaf straalt.

Ik hoop van harte dat het ons ook nog gegund wordt nog heel lang te kunnen genieten van de stilte op ons pleintje waar ik zo graag zit.

We zijn in elk geval nog gezond!

Wie had ooit gedacht dat het voor ons zo zou eindigen. Na een leven van hard werken en proberen alles volgens de regels te doen kom je door "overmacht", want dat is het toch, in zo'n situatie terecht. Het liefste hadden ze ons in Nederland ergens op een kamertje gezet drie hoog achter, maar dat is ze niet gelukt.

Nu hebben we in elk geval elke dag mooi weer in een prachtig land met hele lieve mensen waar we de rest van ons leven vermoedelijk zullen doorbrengen.

Ook nu werken we weer hard in ons nieuwe bedrijfje waarbij we veel van het land zien en met andere mensen dat geluk kunnen delen.

Het prachtige hotel Mazagan in El Jadida
Het prachtige hotel Mazagan in El Jadida