· 

Buitenlanders in het buitenland

Vele jaren geleden was in voor een congres in India, een prachtig land met prachtige gastvrije mensen.

Het was alsof ik in een andere wereld terecht kwam; druk, veel lawaai en verkeer maar aan de andere kant heel imponerend.

De mensen die ik leerde kennen waren vriendelijk, waren geïnteresseerd en wisten veel te vertellen; een boeiend volk!

Het is een land met een zeer rijke en een zeer oude cultuur en dat merk je aan alle kanten als je daar rondloopt.

Ook het eten met al die verschillende smaken en kruiden was een belevenis.

India was voor mij een onvergetelijke ervaring.

Jaren later toen ik in Dubai begon te werken als tandarts zag ik plotseling een heel andere groep Indiërs.

Je had de arme Indiërs, die zich bezig hielden met het de simpele klussen als schoonmaken, serveren in restaurants en huizen bouwen en je had de meer doorgeleerde Indiërs die in bedrijven en gezondheidsinstellingen verantwoordelijke posities hadden. Deze laatste groep was al wat lastiger in tegenstelling tot de eerste groep.

Ik herinner me dat er op Human Resources van de kliniek waar ik werkte, de Dr. Sulaiman al Habib kliniek, een Indiër aan het hoofd stond.

Hij hielp me weliswaar met de papieren die ik nodig had om er te werken, maar het ging allemaal erg stroef en een beetje vanuit de hoogte. Het kan een soort verlegenheid zijn geweest maar misschien toch niet.

Op een bepaald moment kwam hij bij mij in m'n koffiepauze en hij vroeg me of ik hem kon helpen met een visum voor een bezoek aan Nederland.

Hij had namelijk wat ideeën om Nederlandse artsen in Dubai te laten werken en wilde daarvoor een systeem bedenken om hen daarbij te helpen.

Hij zou daarvoor een aantal ziekenhuizen bezoeken en met directies daarvan een plan ontwikkelen.

Het leek me een leuk idee dus ik beloofde hem te helpen en dat deed ik. Hij mocht bij de Nederlandse Ambassade mij opgeven als contact persoon.

Een week of wat later werd ik door de Nederlandse Ambassade in Dubai gebeld met de vraag of ik wel wist wat ik deed en wat de risico's zouden zijn. Hij had namelijk een aanvraag gedaan voor een vakantie bezoek aan Nederland met z'n hele famille bestaande uit een man of tien en daar zou ik dan garant voor moeten staan. Dat had hij me niet verteld.

Voor mij was dat nou net een brug te ver.

Ik gaf aan dat ik dat niet wilde, dat de risico's voor mij te groot zouden zijn.

Natuurlijk heeft de man z'n visum niet gekregen en is de reis niet doorgegaan.

Hij heeft me nooit meer aangekeken.

Waarschijnlijk heeft hij dit als een belediging ervaren en kon zich niet voorstellen wat er met mij zou gebeuren als een van die tien familieleden iets zou doen dat niet in de haak was.

 

Klein foutje met grote gevolgen

Dat door een dergelijke fout ik in zwaar weer zou kunnen komen en dat het grote financiële gevolgen zou kunnen hebben werd door hem vergeten. Hij zag het slechts als een klein risicootje.

Dat ik daar zelf keer in zou trappen enkele jaren later had ik nooit durven dromen.

Ik hanteerde jarenlang ongeveer dezelfde prijzen voor mijn kronen en bruggen. Er was een redelijke winstmarge van zo'n 10 à 15 procent, ik kon rustig een paar uur aan het vervaardigen van de werkstukken besteden maar tevens merkte ik dat ik flink door moest werken om in de geplande tijd m'n werk te kunnen doen en geen tijd over had, maar altijd was gelukkig het resultaat zodanig dat de patient heel tevreden was en ik trouwens ook. 

En dan plotseling in 2013 gaan alle prijzen een flink stuk naar beneden waardoor ik hetzelfde zou moeten doen voor ruim 15% minder vergoeding.

Dat was meer dan de winstmarge die ik had!

Ik besluit om onze vakbond te vragen hoe ik dat probleem moest oplossen. Deze geven mij het advies om een surplus te vragen maar dat ik het wel duidelijk moest aangeven bij de patient.

Dat doe ik! Ik laat zelfs een advocaat kijken naar deze gang van zaken en hij maakt een contractje op voor de patient.

Alles loopt lekker, patiënten klagen niet en zijn nog steeds tevreden.

En dan plotseling komt de NZa met een door toverhoed waaruit een paar wetjes getoverd worden die al 30 jaar oud waren en die nooit iemand heeft gezien. Het was gewoon een grijs gebied!

Vele tandartsen deden als ik en de NZa stond het kennelijk oogluikend toe. Maar na de dood van Arthur Gotlieb en diverse schandaaltjes  gingen ze wraak nemen en niet zo'n beetje ook omdat toevallig Arthur uit Groningen kwam en geen onbekende was.

Uit het niets staan ze plotseling op m'n stoep, weten van geen wijken en geven me €200.000 boete. Zeer merkwaardig. Een klein foutje waar niemand de dupe van is geworden kan je de kop kosten.

Procederen hielp niet, met verhaal proberen duidelijk te maken hielp niet en kost me nog eens meer dan €200.000 aan juridische kosten. 

Dus houd je niets meer over en moet je de tent sluiten! Dat was precies wat ze wilden en niemand weet waarom.

Over risico's gesproken!

Het risico leek zo klein maar de gevolgen waren zo groot!

Terug naar onze man uit India.

Niet alleen in Dubai heb je veel mensen uit India maar ook in Marokko met dat verschil dat ze in Marokko niet werken maar op vakantie zijn.

Velen lijken niet op de mensen die ik ooit in India heb leren kennen. Gelukkig zijn er wel uitzonderingen en zijn erg aardig.

De minder aardige zijn veeleisend, willen voor een dubbeltje op de eerste rang zitten en ze zijn alles behalve schoon.

Geen restaurant is goed genoeg, geen auto groot genoeg; altijd problemen hoe goed je het ook probeert te doen. Alleen maar klagen. Om niets.

In Marokko passen ze zich niet aan aan de gewoontes van het land maar eisen het onmogelijke.

Als een Marokkaan ziet dat je veel ouder bent komen ze altijd met een stoeltje aanzetten waarop je dan moet gaan zitten alsof ik niet meer kan staan. Heel lief en aardig.

In India en Dubai merkte ik die gastvrijheid ook maar bij de rijkere toeristen uit India blijft vaak weinig van die gastvrijheid over.

Op dit moment worden steeds vaker Indiërs en Pakistanen geweigerd in restaurants en toeristen-vervoer bedrijven met de smoes, sorry we zijn volgeboekt, om moeilijkheden te voorkomen.

Zo anders, deze mensen als dat ik ze in hun eigen land heb leren kennen.

Interessant is natuurlijk te weten, hoe kan dat en waarom uitgerekend deze mensen en in mindere mate Philippijnen of Thaise mensen. Die blijven beschaafd.

Ik begin steeds meer te bang te worden voor de Indiërs en Chinezen want die gedragen zich bijna net zo.,

Ze zijn energieker dan wij Westerlingen, slimmer, werken vaal wel 50 uur of meer per week, kunnen met weinig middelen leven. Kortom, als we niet uitkijken nemen ze binnen en klein aantal jaren de hele wereld over.

Een groot deel van alle investeringen in Marokko wordt gedaan met Chinees en Indiaas geld en dat gaat steeds verder.

Na die hele NZa kwestie is het me duidelijk geworden dat er mensen zijn die met gemak je hele toekomst kunnen vernielen.

Hoe zal dat worden als de Chinezen, Indiërs en andere Aziaten de meeste macht gaan krijgen.

Ik hoop dat niet meer mee te maken.