· 

Iedereen heeft een passie

Gedurende de veertig jaar die ik als tandarts heb gewerkt stond ik vaak 's ochtends op met het gevoel van "Laat me nog een uurtje slapen". Maar ik moest m'n bed uit, ieder mens moet werken voor z'n geld dus ik ook.

Maar na een lekkere douche en als ik op m'n fiets naar de praktijk reed door het mooie groen en de gezellige  werd dat gevoel heel anders. Ik kon er weer tegen en begon te genieten.

Naar mate ik bezig was en de ochtend vorderde verdween dit gevoel van moeten werken voor je geld helemaal en  sloeg het om naar "passie voor de tandheelkunde, maar dan wel op de wijze waarop ik werkte".

Mijn filosofie is altijd geweest, iemand krijgt maar eenmaal zijn gebit.

Wees daar zuinig op!

Als iets gebeurt met een tand of kies (een breuk of een caries defect) maak het dat weer zo in orde dat het vele tientallen jaren meegaat.

Is dit nou zo'n gekke gedachte?

Deze filosofie sprak ook mijn patiënten aan en met heel veel liefde voor mijn prachtige vak deed ik dan ook waar ik voor stond.

Ik maakte iets zo goed mogelijk, met goed materiaal en met zoveel precisie dat het wel lang mee moest gaan en na vele jaren bleek dat ook.

De factor tijd vergat ik vrijwel altijd. Wat ik deed moest gewoon goed gebeuren, het moest vele tientallen jaren meegaan.

Mijn patiënten waren altijd blij, vaak tientallen jaren lang!

Ook nu doe ik nog steeds dingen met passie en ik voel me aangetrokken tot mensen die dat gevoel ook kennen; leven met een passie!

Passie is voor mijn leven een belangrijk iets en het houdt me op de been, ondanks alle tegenslag die ik heb meegemaakt.

Het doet me dan ook verdriet dat er zoveel, vooral jonge mensen zijn die het gevoel van passie niet kennen en zich dat ook niet voor kunnen stellen.

Die werken dus met een heel ander gevoel. Die werken omdat het moet of omdat de baas het zo wil. Of vanuit een gevoel van macht; machtiger worden dan ze nu zijn.

Ik merkte dat heel sterk toen die lui van de NZa mij wel even gingen vertellen hoe ik dan wel moest gaan werken: snel en zo goedkoop mogelijk, maar wel met een zo hoog mogelijke kwaliteit; merkwaardig dat je drie begrippen bij elkaar voegt die niet samen gaan. Dan zie je iets niet helemaal helder. Dan klopt er iets niet in je gevoelsleven. Het is alsof al het natuurlijke uit deze NZa medewerkers is verdwenen.

 

Zwitserland

Ik voelde mij m'n hele leven al aangetrokken door dit prachtige land en gedurende mijn loopbaan was ik er dan ook vaak.

Uiteindelijk waren zowel de apparatuur waarmee ik graag werkte als de keramieken die ik gebruikte afkomstig uit Zwitserland.

Kennelijk een land waar veel mensen wonen met passie, anders kon de kwaliteit van hun tandheelkundige producten niet zo hoog zijn.

Op een van mijn reizen kwam ik aan de praat met een kinderarts die in Zwitserland in de buurt van Bern werkzaam is en af en toe naar Marokko afreist om in een dorp vlakbij Marrakech, tegen het Atlas gebergte aan kinderen te helpen die "vergeten" zijn en hulp nodig hebben. Ze vertelde erover het ik was nieuwsgierig. Ze vertelde dat het initiatief van dit project ligt bij een man, Hansjörg Huber, uit Zürich die vele jaren in verzekeringen heeft gewerkt en daar veel geld mee heeft verdient.

Vanwege de schoonheid van Marokko ging hij er zo'n 10 jaar geleden wonen en bezocht vaak deze prachtige dorpen in het Atlas gebergte.

In het Atlas gebergte in Marokko zijn veel dorpen waarvan de bewoners nog zeer traditionele gewoontes en beroepen hebben. Regelmatig bezoek ik zo'n dorp en zie dan welke prachtige ambachten daar uitgeoefend worden door zowel manlijke bewoners als de vrouwen. De mannen houden zich bezich met handwerk en de vrouwen maken de meest prachtige tapijten die je je maar kunt bedenken. Zo mooi en zo knap. Ook die mensen vergeten de tijd en werken met passie!

Heerlijk om naar te kijken; het doet me denken aan vroeger.

Helaas heeft dit traditionele leven in die afgelegen dorpen in dit prachtige gebergte ook een keerzijde.

Een vrouw bijvoorbeeld die niet is getrouwd en wel een kind heeft gebaard wordt in zo'n dorp in het Atlas gebergte afgestoten.

Uit nood wordt dan vaak zo'n kind korte tijd na de geboorte neergelegd voor de deur van een politiebureau of een Moskee. Vreselijk! Dit gebeurt ongeveer 10.000 keer per jaar in heel Marokko en misschien wel meer.

Hansjörg Huber zag dat en z'n vrouw en hij besloten daaraan iets te gaan doen. Hij stichtte met een deel van z'n kapitaal een soort dorp waar hij deze jonge kinderen zou kunnen opvangen en begeleiden. Dit is weer een heel andere passie.

In dit dorp voor het vergeten kind, staan huizen waar de kinderen wonen, een Moskee, een school maar ook een kliniek waar artsen werkzaam zijn en waar ook een tandarts kan werken.

Nu ik niet meer in de gelegenheid ben om geld te geven aan minderbedeelden help ik ze op een andere manier, namelijk door m'n diensten als tandarts aan te bieden.

Op het moment staat er al wel een tandartsstoel en hangt er een röntgenapparaat maar zijn er nog niet zo veel instrumenten die nodig zijn om goede tandheelkundige hulp te bieden.

Dit dorp voor de "Vergeten Atlas kinderen van Dar Bouidar" bestaat nog maar vier jaar.

Hier wordt geprobeerd het kind een normaal leven te geven

Er komen kinderen van enkele maanden oud en ze kunnen blijven tot ze 11 of 12 jaar oud zijn.

Gedurende de tijd dat ze daar zijn worden ze opgevoed door een soort moeder die 10 kinderen onder haar hoede heeft en met die kinderen in een huis woont. Op die manier zijn er nu 100 kinderen.

 

 

Uiteindelijk is het de bedoeling dat als er instrumenten zijn en er gewerkt kan worden dat er dan diverse tandartsen gaan werken en met name tandartsen uit Europa.

Ik hoop dat er veel tandartsen zullen zijn die instrumenten aanbieden en bereid zijn voor een aantal dagen te komen om te helpen.

De patiënten zijn dan kinderen uit het kinderdorp maar ook volwassenen uit verschillende dorpen in het Atlasgebergte. 

 

 

Om te zorgen dat er continuïteit blijft heeft Hansjörg een stichting in het leven geroepen dat voldoende geld bij elkaar moet brengen voor de jaarlijkse kosten.

Of dit lukt moeten we afwachten, maar het streven is bewonderenswaardig en ik zou er graag als tandarts werken.

Wel een heel ander soort tandheelkunde denk ik en in elk geval een heel andere taal. Berber, een taal die veel in Marokko wordt gesproken en die ik niet meester ben. Afwachten dus hoe de communicatie zal verlopen, maar wel een prachtige uitdaging!