· 

De reis van Nederland naar Dubai

In juli 2017 kreeg ik het te horen.

Ik was juist thuisgekomen van een bespreking in den Haag.

Thuis zaten mijn partner en onze belasting- en financieel adviseur op me te wachten.

"Peter, je moet vertrekken, nu vanavond nog. Als je morgen naar de praktijk gaat is het te laat. De FIOD, zal daar vermoedelijk op je wachten en dan kun je alles wel vergeten".

De NZa was er namelijk achter gekomen dat we een vertrek uit Nederland aan het plannen waren doordat iemand uit onze directe omgeving z'n mond voorbij had gepraat.

Onze financieel adviseur, ooit zelf een FIOD-medewerker, had gelukkig nog wat vriendjes bij de FIOD en die hadden hem op de hoogte gebracht.

Daar zit je dan, volkomen verbijsterd.

Ik kan me nog herinneren dat ik twee koffers heb ingepakt en wat tassen, een paar uur heb geslapen voor de laatste maal op m'n eigen bed en toen heel vroeg ben vertrokken richting de Duitse grens met in m'n auto slechts een tweetal koffers en twee tassen. Dat was het.

Blijven in Nederland zou geen optie zijn. 

Ik had al meer dan €250.000 uitgegeven aan juridische bijstand in mijn strijd tegen de NZa, die mij om een onbenullig foutje ontstaan door een fout advies van de KNMT en een onnauwkeurigheid van advocaat Jeroen K. van T. advocaten in Groningen, hadden beboet met €200.000. Om mij helemaal te elimineren had de NZa een belastingcontroleur gestuurd die, zoals deze man zelf zei, eens even alles heel erg goed zou gaan checken. Nou, als een belastingcontroleur dat zegt dan weet je wel hoe laat het is. En inderdaad vond de man al na een dag allemaal dingen die volgens hem niet helemaal klopten.

Volgens mijn fiscaal-jurist Gerhard Sjobbema waren de meeste bevindingen zeer aanvechtbaar, maar ook dan zou weer het nodige moeten gaan betalen om de zaak te verdedigen. Ik wist dat Gerhard als huisvriend me geen poot uit zou draaien, maar je moet dan toch snel denken aan een bedrag van €100.000 of meer.

€500.000 aan boetes en juridische kosten binnen 3 jaar zou m'n faillissement betekenen en verder leven op een kamertje drie hoog achter, starend naar de regen en de wolken in Groningen, daarvoor voelde ik me nog te jong en te actief. Geen optie dus!

Bovendien vond ik die elimineringsdrift van de NZa wel heel erg ver gaan; een waarschuwing zou beter op z'n plaats zijn geweest, volgens ingewijden.

Een nieuw leven opbouwen in een ander land waar de zon volop schijnt was voor mij de enige juiste optie.

Het is afschuwelijk om zoveel achter te moeten laten, allemaal spullen die je in de loop van je leven had verzameld; zou je die ooit nog weer terug zien? ik was er niet zeker van.

Mijn partner zou een paar dagen later achter me aan komen. In allerijl werd het huis leeggehaald en alle spullen opgeslagen bij een verhuisbedrijf in Duitsland in de buurt van Oldenburg.

Daar reed ik dan, naar de Duitse grens.

Het was alsof ik in een film speelde. Continu om me heen kijken of ik niet werd gevolgd en doorrijden, zo snel mogelijk richting Zwitserland. M'n eerste stop om te overnachten was Worms in Duitsland, bewust uitgekozen.

Daar moest immers Luther in 1521 verschijnen voor de Rijksdag:

 

Rijksdag te worms, 1521 (Wikipedia)

De Rijksdag te Worms was een Rijksdag (bijeenkomst) van de Staten van 28 januari tot en met 25 mei 1521, bijeengeroepen en voorgezeten door keizer Karel V in het Andreasstift in de Duitse stad Worms.

Tijdens deze Rijksdag werden verschillende onderwerpen behandeld, maar de Rijksdag staat het meest bekend om de discussie over de stellingen van Maarten Luther, die hij ter plekke verdedigde. De woorden "Hier sta ik, ik kan niet anders", zijn historisch. Luther was al in de kerkelijke ban gedaan.

Omdat hij zijn stellingen niet introk, vaardigde Karel V direct na de Rijksdag het Edict van Worms uit, waarmee Luther in de rijksban werd gedaan en vogelvrij werd verklaard. Ook werd er bevolen zijn boeken en geschriften te verbranden. Luther was tevoren echter al in veiligheid gebracht door keurvorst Frederik III van Saksen, waardoor de rijksban niet nageleefd kon worden. Ook waren Luthers geschriften al zo wijdverbreid, dat het onmogelijk bleek zijn gedachtegoed uit te bannen.

Zo leek Worms voor mij de uitgelezen plek om te overnachten, denkend aan het lot van Luther die in 1521 vogelvrij werd verklaard, zo voelde ik me ook. 

Verbannen uit Nederland met een NZa achter me aan die er alles aan zou doen om z'n geld te krijgen en mij te elimineren.

Aan de medewerkers van de praktijk was verteld dat ik ziek was en dat ik niet zou komen die dag.

Natuurlijk kon ik het niet nalaten in Worms nog even een korte stadswandeling te maken langs de meest interessante punten.

Het was prachtig weer en ik genoot van dit mooie oude stadje terwijl aan m'n lot dacht.

"Hier sta ik, ik kan niet anders", was nu voor mij ook figuurlijk gezien van toepassing.

Ik had met hart en ziel me op m'n werk geworpen en voor m'n gevoel gedaan wat nodig was om de patient zo goed mogelijk van dienst te zijn met aan de andere kant een frauderende en liegende NZa (zie ook de brief van collega Kappers) die me probeerde de mond te snoeren.

Ik was niet van plan mee te doen aan dat hele systeem van frauderen en oplichten waar nu de Nederlandse tandarts min of meen onder dwang van de NZa toe gedwongen werd.

Zwitserland

Na het bezoek aan Worms ging m'n reis naar Zwitserland verder en het was de bedoeling dat ik Zwitserland snel zou bereiken.

Ik had van m'n partner gehoord dat medewerkers van de NZa en van de belastingdienst al langs de praktijk waren geweest en naar me hadden gevraagd.

Gelukkig stond ik nog altijd ingeschreven op het praktijkadres, ons oude woonhuis waar ik met m'n ouders en zussen had gewoond. Het zou hen teveel moeite en tijd kosten om m'n partner te bezoeken die druk bezig was al onze spullen in veiligheid te brengen.

De reis door het Zwarte Woud was prachtig. Het was opnieuw een prachtige dag en ik genoot van de rit richting Basel.

Intussen was m'n partner al druk bezig in de buurt van Basel een grensovergang te vinden zonder bewaking; die was er gelukkig. Veilig reed ik Zwitserland in.

 

Dubai

Vanuit Zwitserland moest ik zo snel mogelijk naar Dubai zien te komen.

Daar had ik het geld gestald dat ik door de verkoop van mijn ouderlijk huis had ontvangen.

Pas in het vliegtuig naar Dubai voelde ik me veilig want ik had intussen vernomen van de thuiswacht dat er in Nederland een bericht was uitgegaan dat mijn paspoort was gestolen of verloren.

Men had dus vermoedelijk al door dat ik niet meer in Nederland was en probeerde op deze wijze het reizen voor mij onmogelijk te maken.

Gelukkig voor mij dat Dubai mij gastvrij heeft ontvangen en mij op de hoogte heeft gebracht van de ontwikkelingen in Nederland.

En daar zit je dan, verbannen naar Dubai en geen kant meer uit kunnend.

Hoe moet ik verder was natuurlijk de vraag die ik me nu stelde.