· 

Jubileumjaar en Rampjaar 2014

Conclusie

Het transparant werken en het werken volgens de "Eed van Hippocrates" een slechte keuze van mij te zijn geweest. Het mag gewoonweg niet!

Ik heb de patiënt altijd zelf laten kiezen wat hij of zij wilde en aan de hand daarvan m’n werk zo goed mogelijk gedaan. 

De patiënten waren me dankbaar. In overleg met de patiënt een zo goed mogelijke kwaliteit leveren tegen de prijs die daarbij hoort is nergens in Europa verboden maar wel in Nederland, volgens drie kleine wetjes. Ik kende ze niet. 

Mijn advocaat in Groningen, Jeroen K. van advocatenkantoor T. kende ze ook niet, want anders had hij me een ander advies gegeven. En de Koninklijke Nederlandse Maatschappij tot bevordering der Tandheelkunde kende de wetjes wel, maar bij monde van mevrouw Papenrecht, had volgens haar de NZa er nog nooit wat mee gedaan en werd het afspreken van prijzen met de patient als grijs gebied gezien en oogluikend toegestaan. 

Zonder het te weten heb ik die drie wetjes overtreden en in plaats van me daarvoor te waarschuwen en een oplossing te zoeken werd ik volledig op illegale wijze afgeslacht op een manier die voor vele van mijn naasten niet duidelijk was en is. Ook is het voor niemand duidelijk wie of wat er precies achter zit. Misschien een jaloerse collega of adviseur? Mijn verleden als medewerker van de BVD (tegenwoordig AIVD)? Een oud medewerker van de AIVD weet van niets. Of was het gewoon een olifantenbeleid van iemand bij de NZa die totaal niet weet waar hij of zij mee bezig is?

Een goedlopende praktijk naar de vernieling helpen alleen maar om als voorbeeld voor andere tandartsen te dienen, ook nog een mogelijkheid. Maar gaat dat niet wat ver?

Misschien heeft deze man of vrouw gedacht, ach die man is zo oud, die moet maar 'es stoppen. Alleen heeft deze man of vrouw vergeten dat ik nu ook geen pensioen meer heb. Of was dat misschien ook de bedoeling. Iemand afslachten tot 'ie echt niet meer verder kan. Was Arthur Gotlieb niet genoeg....

 

Wat gebeurde er precies

Kerst 2013 was ik op vakantie in Thailand (ze doen maar die zakkenvullers, ik hoor het ze denken). Tijdens ons verblijf in Thailand gingen we er eens goed over nadenken wat we met onze tarieven moesten gaan doen.

Creatief declareren wilde ik absoluut niet, voor mijn gevoel kon ik de patient dan niet meer recht in de ogen aankijken. De overheid beduvelen is nog tot daar aan toe maar de patient is voor mij altijd heilig geweest.

Het lagere tarief toepassen voor het "TOP"-werk dat we aanboden zou tot een faillissement leiden.

Aanknoeien zoals de meeste tandartsen in Nederland noodgedwongen moeten doen zou me ongelukkig maken.

De overheid had werkelijk geen idee wat ze teweeg hadden gebracht in tandheelkundig Nederland met die tariefsverlaging.

Maar ja, wat wil je ook met een adviseur als professor Albert Feilzer die zelf nog nooit een fatsoenlijke kroon heeft gemaakt. Het enige wat hij uitkraamt is dat vanwege de digitalisering alles in de tandheelkunde veel goedkoper en sneller kan. Hij vergeet echter dat er ook nog een paar handen nodig zijn om de preparaties te maken en de afwerking te moeten doen en dat digitaliseer je niet.

We dachten er dus diep over na wat we zouden moeten doen na terugkomst in Nederland als we het nieuwe jaar zouden starten.

 

2 januari 2014

We besloten om contact te zoeken met de NMT, de Nederlandse Maatschappij tot bevordering der Tandheelkunde, daar het probleem voor te leggen en om advies te vragen.

Op 2 januari 2014 belde ik Fleur, mijn assistente met het verzoek de NMT te bellen en om advies te vragen.

Vanuit Thailand uitgebreid bellen met de NMT was lastig, (ze hadden vaak wachttijden van vele minuten) vandaar dat ik dat aan Fleur vroeg.

Een uur of wat later belde Fleur mij terug met de mededeling dat ze had gebeld met de NMT en dat degene die hierin was gespecialiseerd (een zekere mevrouw Papenrecht) had gezegd dat we simpelweg aan de patient moesten uitleggen dat als ze een "TOP" kroon of brug wilden hebben, dat ze dan een "surplus" zouden moeten betalen om weer aan het oude tarief van voor 2013 te komen. We moesten het dan wel in de vorm van een contractje met de patient vastleggen. Het was immers een grijs gebied had mevrouw Papenrecht ooit gezegd. 

Het plan leek me uitstekend. We belden nog een keer met de NMT om het plan op papier te krijgen maar omdat het een grijs gebied was wilden ze dat niet doen. 

Eigenlijk was dit plan niet nieuw voor me, maar ik was die werkwijze helemaal vergeten. Mijn collega Jan Pameijer uit Heemstede waarvan ik heel veel heb geleerd, deed het namelijk precies zo.

Jan en ik hadden het er een aantal keren, jaren geleden over gehad. En bovendien had deze werkwijze een keer in een tandheelkundig tijdschrift gestaan, lang geleden. 

We hebben in Nederland immers een vrij economisch handelsverkeer, dus dat moest mogelijk zijn en dat klonk zowel mij als mijn advocaat heel logisch in de oren. 

Enthousiast als ik was mailde en belde ik mijn advocaat, Jeroen K. van Advocatenkantoor T. in Groningen, en vroeg hem of hij wilde uitzoeken of dat inderdaad mogelijk was en of hij zo'n contractje voor de patient wilde maken voor ons.

Hij zei toen direct al, en daar was ik het helemaal mee eens, in Nederland hebben we een economisch vrij handelsverkeer en staat het maken van dit soort overeenkomsten altijd vrij. Het klonk me zo logisch in de oren dat ik hem er niet verder over heb gevraagd.

Onzorgvuldig? Volgens mij heb ik er alles aan gedaan om legaal een goede oplossing te vinden. 

 

De nieuwe werkwijze

Binnen een paar dagen had hij het contractje in overleg met onze praktijkmanager in elkaar gezet en konden we weer gaan werken.

We hadden uitgerekend dat het verschil tussen het oude en het nieuwe tarief ongeveer €200 was en dat was dus het bedrag dat op het contractje kwam te staan. Jeroen zei wel dat er helaas over die €200 officieel BTW, dus €40 extra, moest worden betaald, dus dat we dat er ook op moesten zetten. We gingen aan de gang met ons nieuwe systeem en we legden precies uit aan de patient wat er aan de hand was, dat de overheid de tarieven met zo'n €200 in twee jaar tijd had verlaagd en dat we daarvoor niet onze "TOP" werkstukken konden leveren.

Voor bijna alle patiënten was het geen probleem want men kwam ongeveer op het tarief uit wat altijd voor het maken van dit soort werk was betaald. Die BTW vonden velen een stap te ver. Met behulp van een bevriend accountant vonden we ook daar een oplossing voor, geen prachtige, maar het was een oplossing.

Als we het contractje namelijk niet zouden laten tekenen maar het als een onderlinge afspraak zouden zien, dan zou die twee honderd gulden als contante ontvangst zonder verdere omschrijving kunnen worden geboekt en dan waren we klaar.

Wat de accountant en ik niet wisten dat ook dit in de tandheelkunde niet mocht en dat iedere ontvangst moet worden voorzien van codes, ook al hebben we met een passant te maken die voor een simpele behandeling langs komt of bijvoorbeeld een cursus ergens voor krijgt (zie verder).

 

Andere collega's

In dezelfde tijd kreeg ik van een aantal collega's en tevens goede tandartsen te horen dat ze met die nieuwe tarieven ook niet uit de voeten konden. Die vertelde ik trots onze nieuwe werkwijze en de meeste van hen vertelden dat ze ongeveer hetzelfde deden, maar dan in een iets ander jasje gestoken. In feite kwam het op hetzelfde neer.

Er was bijvoorbeeld een collega die de patient een mini-cursus gebitsonderhoud gaf voor hetzelfde bedrag en een andere bekende collega uit Laren gaf weer een cursus voeding en supplementen voor z'n patiënten om op het juiste tarief te komen. Dus op zich was ik niet de enige die op de een of andere manier via een omweg op het juiste tarief trachtte te komen. Ik vertelde liever transparant aan de patient hoe vork in de steel zat. Voor m'n gevoel altijd nog beter dan stiekem knoeien met de nota voor de patient door er foute codes op te zetten die de patiënten niet kenden. 

 

40-Jarig jubileum

En zo konden we weer vrolijk aan het werk en ons verheugen op het komende 40-jarige tandartsen jubileum in juli 2014.

Het was een prachtig jubileum met prachtig weer en een hoop felicitaties en leuke andere gelegenheden. Kortom een heerlijke zomerdag. Vele bekenden waren aanwezig en natuurlijk ook de nodige bekende Nederlanders.

Helaas wel gelijk de laatste leuke zomerdag, want daarna pakten de donkere wolken zich samen boven onze praktijk in Groningen.

Het was ergens in oktober 2014 toen ik onderweg was naar mijn praktijk in Dubai. Ik zat al in het vliegtuig toen plotseling de telefoon ging.

 

NZa inval

Ik kreeg Fleur, m'n assistente aan de lijn die mij met bevende stem zei dat de NZa en de Inspectie voor de Gezondheidszorg met tien man de praktijk waren binnengevallen en dat iemand me wilde spreken. 

Kort daarop kreeg ik de een of andere feeks aan de lijn die me op een zeer botte manier vertelde dat ik drie wetsartikelen had overtreden en of ik of naar de praktijk kon komen. Ik vertelde dat ik onderweg was naar Dubai en dat dat niet kon maar dat ik m'n advocaat, Jeroen K. zou bellen om één en ander uitgelegd te krijgen.

Ik was me op dat moment van geen kwaad bewust en wist werkelijk niet waar dat mens het over had.

Een inval met 10 man alleen omdat ik drie wetsartikelen had overtreden; hadden ze niet simpelweg even kunnen bellen om één en ander uitgelegd te krijgen? Het leek wel of we weer terug waren in de oorlog; een brutale inval van de SS of de NSB. En later bleek dat dit nog illegaal was ook, want er was geen grond voor. Puur een stuk machtsvertoon van de NSB oftewel in dit geval de NZA. Er was geen grond voor omdat er niets was wat we zouden kunnen laten verdwijnen. De overtreding was immers al gepleegd. Het enige wat ze graag wilden weten was,  hoe vaak die overtreding was gepleegd. En dat was een kwestie van een druk op de knop in ons patienten-programma en dan wist je het precies. Vijf minuten nadat ze binnen gevallen waren hadden ze dat aantal al. Volgens mijn medewerkers waren ze verder nog urenlang bezig met nietsdoen, een beetje rondlopen en vragen stellen, maar wat is er nog te vragen als je het antwoord al weet.

Gelukkig kreeg ik Jeroen Knot snel aan de lijn, want zoveel tijd had ik niet meer voordat het vliegtuig zou vertrekken en ook Jeroen was zich van geen kwaad bewust en had geen idee waar die NZa dame op doelde.

Voor ons beide was het inderdaad een raadsel waarom er niet eerst even een telefoontje was gepleegd om uit te leggen wat de problemen waren.

Wat voor drie artikelen zouden dat dan zijn, vroeg hij. Volgens mij doen we alles legaal en precies zoals het hoort.

Dus hij snel die kenau van de NZa gebeld om te vragen wat er precies aan de hand was.

Enkele uren later, want het vliegtuig was intussen opgestegen, belde hij mij terug en toen bleek het dat er een drietal wetsartikelen bestaan die zeggen dat niemand in de tandheelkundige zorg op eigen houtje afspraken met patiënten mag maken over eventuele extra vergoedingen, ook al gaat de patient daarmee akkoord.

Er is wel een vrij economisch handelsverkeer in Nederland, maar dat geldt niet voor werkers in de tandheelkundige zorg op wat voor manier dan ook.

Wat voor contract je ook maakt, de patient en de tandarts hebben niet de vrijheid om voor betere en/ of duurdere kronen te kiezen, ook al zijn die er wel.

Daarmee is Nederland het enige land in de wereld dat deze merkwaardige regel kent.

Maar waarom hadden ze niet even gebeld om uit te leggen dat we iets niet goed deden. Waarom met tien man binnenvallen alsof we een voorraad cocaine zouden hebben verborgen die ze moesten vinden. Wat wilden ze vinden? Niets meer dan wat we hen konden vertellen. Waarom deze illegale actie. Wie zat erachter. Mensen om mij heen die het kunnen weten denken aan de AIVD om dat ik daar ooit in een ver verleden voor heb gewerkt als tandarts onderzoeker in Oost-Duitsland. Anderen denken meer aan een soort van "Barbertje moet hangen" actie als voorbeeld voor andere tandartsen hoe het niet moet. En weer anderen denken aan een jaloerse collega of adviseur die de boel getriggerd heeft.

Hoe het ook zei, het resultaat was en is desastreus voor mij maar ook voor iedereen om mij heen. Alles vernielen en dat in opdracht van....ja van wie?

 

De NZa dag

Die "NZa"-dag verliep voor mijn medewerkers traumatisch. De NZa-medewerkers renden de hele dag door de praktijkruimtes om te zoeken naar bewijzen die ze toch niet zouden vinden, want wij hadden niets stiekem gedaan en we hadden niets verborgen. We waren tegenover de patient en in de patiënten administratie altijd heel transparant geweest, dus er was ook gewoon niets verkeerds te vinden. Ook de Inspectie voor de Gezondheidszorg, die mee gekomen was om te zien of we op hun gebied iets verkeerd hadden gedaan had de pest in, want die kon niets vinden wat niet goed zou zijn. Op een paar onbenulligheden na konden die weer met lege handen vertrekken evenals de NZa de volgende dag.

De NZa met z'n acht mensen gaven niet zomaar op en bleven maar zoeken naar een bewijs dat wij bewust de boel hadden bedonderd, maar ook de volgende dag bleek dat ze niets hadden gevonden dat belastend kon zijn. Om toch maar iets naar hun kantoor in Utrecht mee te nemen, namen ze een portable-schijf mee waarop het hele mail verkeer van het laatste jaar was neergezet in de hoop dat ze daarop iets zouden vinden. In de maanden daarop werd ieder mailtje uitgeplozen en gecontroleerd door mijn advocaat Jeroen K. die mij daarvoor een vette rekening stuurde van zo'n €50.000 voor hulp en advies.

Ook na maanden bleek dat er geen enkel verdacht mailtje was aangetroffen, maar ik was wel €50.000 armer.

 

Terug naar de NZa-dag

In Dubai aangekomen belde ik als eerste de NMT, want die hadden ons uiteindelijk een fout advies gegeven.

Ik kreeg de jurist aan de lijn die ons had geadviseerd, een zekere mevrouw Papenrecht. Zij had intussen vernomen dat de NZa een inval in onze praktijk had gedaan en zij was net als ik verbaasd dat ze niet eerst even gebeld hadden om aan mij te vragen of ik die drie wetsartikelen wel kende.

Bovendien was ze geschokt over het feit dat ze zomaar binnen waren komen vallen. Zij kende weliswaar die drie artikelen wel maar de NZa had er nooit wat mee gedaan.

Het was volgens haar nog steeds een beetje een grijs gebied en er waren een aantal tandartsen, ook zeer degelijke tandartsen als de bekende society tandarts Jan Pameijer uit Heemstede die precies hetzelfde deden.

Waarom nu opeens zo hyper-actief? Voor haar was dit alles een raadsel.

Ze zou één en ander voor mij uitzoeken en mij terugbellen.

Dat terugbellen moet nog steeds gebeuren.

Ik heb haar na dit gesprek nooit meer te pakken kunnen krijgen. Vermoedelijk door hogerhand de mond gesnoerd zoals dat zo vaak gebeurt bij dit soort instanties.

Ik was verbaasd, teleurgesteld en ik was erg kwaad.

Hoe kan dit onrecht mij overkomen?

Wie zat hier achter? Waarom was deze vernielzuchtige actie uitgevoerd? Aan alle kanten had ik onze nieuwe werkwijze gecheckt en patiënten hadden er geen moeite mee.

Die waren blij met hun prachtige kronen, waarbij ik zo vaak slecht werk van anderen had over moeten maken.

Als ik dan hoor, zowel van tandartsen om mij heen als van tandtechnici dat er in Nederland bedroevend wordt gewerkt door de gemiddelde tandarts, en ik doe dat aantoonbaar niet, dan is het toch van de gekke dat je dit alleen bereiken kunt door met nota's te knoeien en niet op een eerlijke, transparantie manier.

Waren het jaloerse collega's die me wilde pakken? Was het misschien omdat mijn werk teveel afweek van het gemiddelde? Of was het iets anders dat wij nog niet wisten. God zal het weten en misschien wij ook nog eens! 

Ik hoop dat eens de boel recht gezet zal worden. En niet alleen ik, velen om mij heen hebben moeite met dit "illegale" onrecht!

Illegaal handelen is bij de overheid normaal, maar voor de burger verboden. Lees hierover in de volgende hoofdstukken.

Lelijke kroon op linker voortand, maar wel binnen een uur gemaakt volgens de richtlijnen van de overheid.
Lelijke kroon op linker voortand, maar wel binnen een uur gemaakt volgens de richtlijnen van de overheid.
Kroon overgemaakt door mij samen met Gerard van der Wal, niet volgens de richtlijnen want wij hebben er 2 uur en 15 minuten over gedaan.
Kroon overgemaakt door mij samen met Gerard van der Wal, niet volgens de richtlijnen want wij hebben er 2 uur en 15 minuten over gedaan.