· 

Een nieuwe start 2005-2013

Op 2 januari 2005 werd ik geopereerd aan m'n darmen en werd het kankergezwel weggehaald.

Gelukkig bleef het daarbij. Er was geen nabehandeling nodig.

Na een week werd ik uit het ziekenhuis ontslagen en kon ik weer van alles doen maar toch duurde het nog meer dan twee maanden voordat ik aan het werk kon omdat er nog veel slangetjes in m'm lichaam zaten waardoor ik niet normaal kon functioneren.

Begin maart kon ik weer rustig aan beginnen.

Het was fijn om weer bezig te kunnen zijn. Ik genoot van de dagen die kwamen en van alle nieuwe ontwikkelingen en nieuwe materialen om mee te werken.

Ik gaf weliswaar geen cursussen meer over de CEREC apparatuur en behandelingen, maar er kwamen genoeg andere dingen op m'n pad. 

Ik werd door de 3M-company ingezet voor een aantal grote projecten waarbij mijn kennis van keramiek de hoofdrol speelde.

Ik mocht bijvoorbeeld in Nederland een nieuwe keramieksoort introduceren, het zirconiumoxide. Een super-hard materiaal waarvan niet alleen kronen maar ook brugconstructies konden worden gemaakt. Samen met Gerard van der Wal gingen we het hele land door om lezingen daarover te geven en daarnaast gebruikte ik dit materiaal in onze praktijk en maakte veel foto's.

Even later kwam Ivoclar-Vivadent ook met een nieuw keramiek, het lithiumdisilicaat, ook weer een sterk keramiek waarbij vooral de esthetiek op de voorgrond stond en de verlijming veel beter was dan zirconiumoxide. 

Ook Gerard van der Wal was één en al enthousiasme en we maakten met z'n tweeën prachtige werkstukken waarvoor men overal uit Nederland en zelfs vanuit heel Europa langs kwam om kronen of bruggen te laten maken. 

Bekende en beroemde Nederlanders en buitenlanders ontbraken niet en daarmee hadden we soms veel plezier.

 

Dubai

Met de ontwikkeling op CEREC-gebied ging het goed. In 2009 ging ik naast de praktijk in Groningen in Dubai werken om daar met name de CEREC-mogelijkheden te promoten waarbij de fabrikant van de apparatuur ondersteuning bood.

Dubai is een fantastische stad met oneindig veel mogelijkheden.

In verhouding wonen er weinig lokale Arabieren, maar vooral mensen uit andere landen. 

Dubai is in bij de toeristen, en het aantal hotels is enorm.

Helaas kwamen die toeristen niet bij ons in de locale praktijk. We hadden vrijwel alleen maar Europeanen die in Dubai werkten en patiënten uit Saoedi-Arabië.

Toch was dit project niet echt een succes. Het feit dat de meeste mensen in Dubai arm waren en het feit dat rijke lokale Arabieren liever naar een praktijk in het buitenland gingen zorgde ervoor dat wij na vijf jaar met dit project stopten. 

Ik kan in elk geval terugkijken op een leuke Dubai ervaring met heerlijke momenten en vooral heel veel mooi weer.

 

Het vrije markt experiment

De tandheelkunde in Nederland deed het in die jaren goed en in 2011 bedacht de overheid dat de tarieven in de tandheelkunde vrij gegeven moesten worden met de bedoeling dat de patient betere keuzes kon maken en de tandheelkundige zorgkosten zouden gaan dalen.

Wilde de patient een goedkope behandeling dan moest dat kunnen maar wilde de patient een "top"-behandeling met "top"-producten dan moest dat ook kunnen.

Tevens hoopte de overheid, dat daardoor concurrentie zou ontstaan en dat de prijzen sterk omlaag zouden gaan; vrije marktwerking dus.

Eind december moesten alle tandartsen hun nieuwe tarieven voor 2012 presenteren. Op 1 januari 2012 zou Nederland met dit experiment van start gaan.

Voor de meeste tandartsen Nederland veranderde er maar weinig, want iedereen was tevreden.

Doordat wij in onze praktijk al jaren met top-behandelingen werkten en top-producten gebruikten veranderde er bij ons in de praktijk ook  heel weinig.

Die tarieven die eens waren berekend door onze accountant van KPMG-Meyburg waren goed en stabiel en zorgde ervoor dat we  de patient een top-product konden leveren, dat we er voldoende tijd aan konden besteden en dat de praktijkomzet stabiel was.

Voor een kroon op tand of kies waren we gemiddeld rond de twee uur bezig, soms iets meer en soms wat minder.

Toen ik in 2012 op 2 januari, het project vrije tarieven was toen net gestart, de kranten las stond er in de TELEGRAAF, onze Nederlandse paniekkrant, op de voorpagina een misleidend bericht. "De Nederlandse Tandartsen zouden massaal hun prijzen verhogen met wel 15% of meer". De tandarts zou begonnen zijn de patient uit te buiten en op te lichten, daar kwam het op neer.

Typisch een Telegraaf-bericht! Hoe kon men dat nou weten. Het project was amper begonnen.

Maar helaas, dit bericht zou heel wat los maken bij zowel het volk als bij de overheid.

Het zou begin zijn van een aftakelingsproces in de tandheelkunde en in de gehele gezondheidszorg.

De regering reageerde als door een adder gebeten. Dat tandartsen zoiets deden, schandalig. Dat het vermoedelijk maar een paar tandartsen waren die van de gelegenheid gebruik maakten om meer te gaan verdienen werd vergeten.

Het was nog maar 2 januari, dus dat kon nog heel wat worden. Ook het volk reageerde alsof ze water zagen branden. "Alle tandartsen lichten ons op, zakkenvullers zijn het", werd er niet alleen gedacht maar ook gezegd. Het gehele experiment wel een aanfluiting.

Bij ons in de praktijk merkten we gelukkig weinig van deze paniek. Onze prijzen waren immers nagenoeg hetzelfde gebleven en we hadden een hele vaste patiëntenkring die alle vertrouwen in ons had.

Bij nieuwe patiënten merkten we wel enig wantrouwen, maar de meeste van hen konden we geruststellen en behandelen zoals we gewend waren, "TOP" dus.

 

Einde experiment

Het experiment met de vrije tarieven heeft dus niet lang geduurd. Er was een voortdurende ruzie tussen de zorgverzekeraars en tandartsen met betrekking tot die "schandalig hogere tarieven".

Minister Schippers, één of ander onnozel schaap met haren op haar hoofd die er 's nachts net zo uitzagen als overdag, gaf gehoor aan de het verzoek van de zorgverzekeraars om het experiment met de vrije tarieven te beëindigen en vaste, door de overheid vastgestelde tarieven in te voeren. Dat gebeurde in juli 2012. De overheid had nieuwe tarieven bedacht die voor alle tandartsen hetzelfde zouden zijn. De patient had dus geen keuze meer tussen goed of slecht en duur of goedkoop. Prettig voor de slechte tandarts maar een ramp voor de innovatieve en goede tandarts, want de tarieven waren lager dan voor het experiment en niet zo weinig ook; een soort correctie dus.

Men zou tandartsen goed onder de loep gaan nemen, was de boodschap, en dat gebeurde.

Schandaaltjes bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg en bij de Nederlandse Zorgautoriteit zorgden er bovendien voor dat deze als door een wesp gestoken, extra "hun best" zouden gaan doen om het leven van de tandarts zuur te maken. Eind 2012 werd aangekondigd dat er in tandheelkundig Nederland het een en ander zou gaan veranderen. En dat gebeurde dus ook. 

 

Tariefsverlaging, het begin van een ramp

De tandheelkundige tarieven in Nederland zouden te hoog zijn. Onder druk van de verzekeraars werden de tandheelkunde tarieven met zo'n 15 procent verlaagd in een aantal stappen.

En dit is de nekslag geweest voor de tandheelkunde. De goedkope tandartsen gingen nog slechter werken en knoeiden er maar wat op los en de goede tandartsen haalden hun praktijkomzet niet meer en gingen er of aan onderdoor of moesten beginnen met "creatief" factureren.

Dat laatste betekent dat men op een slimme manier op de nota voor de patient extra codes moest gaan invoeren om aan een zodanige omzet te komen dat de praktijk levensvatbaar zou zijn.

Ook op onze had het direct een grote invloed.

Wij wilden absoluut niet creatief declareren want dat schaadt je naam voor mijn gevoel en de vertrouwensband met de patient. Bovendien voelde ik me daar niet lekker bij. Hoe zou je dat dan moeten uitleggen aan de patient als die met een vraag kwam.

Wij haalden na de tariefsverlaging onze normale praktijkomzet niet meer.  Het werd een periode waarin we moesten uitzoeken wat we daar aan moesten gaan doen.

We sloten 2013 af met verlies en dat was natuurlijk niet de bedoeling.

Voor de Kerstvakantie sloten we de praktijk tot 2 januari 2014 om allemaal goed na te denken en tot een oplossing te komen. Ik was weliswaar op vakantie, maar dagelijks was ik bezig om een oplossing te vinden.

Het lukte maar niet! Op kwaliteit inleveren, dus sneller en goedkoper werken wilde ik niet, want daar hadden we de patiënten niet voor. Knoeien met de codes wilde ik ook niet want daar voelde ik me niet prettig bij.

De adviseurs van de overheid zeiden dat door de digitalisering de tandarts sneller kon werken. Dat klopt!

Aan de andere kant kon door het gebruik van de nieuwste materialen een veel beter en mooier eindresultaat worden bereikt, maar het kost meer tijd wil je het optimale eruit halen en het hoogste afwerkingsniveau bereiken.

Dit laatste werd door de adviseurs vergeten in het totaalplaatje mee te nemen. Onbegrijpelijk, maar waar.

 

Linker tweede snijtand stond naar voren
Linker tweede snijtand stond naar voren
Linker snijtand voorzien van kroon; nu in het rijtje
Linker snijtand voorzien van kroon; nu in het rijtje