· 

De 'Gouden Jaren' 1990-2004

Zoals ik al eerder zei begon rond 1990 de praktijk vorm te krijgen.

In 1990 kreeg ik de opdracht van de Nederlandse Maatschappij tot bevordering der Tandheelkunde om iets leuks te organiseren in Groningen vanwege het 75-jarig bestaan van de NMT afdeling Groningen.

Dat was aan geen dovemansoren gezegd, want ik hield ervan leuke dingen te organiseren. Samen met de oud directeur Unilever Italie, Wim Schuurmans en mijn collega Hans Van Pelt besloten we in de periode rond 28 augustus 1990, tijdens de grote jaarbeurs in Groningen een stand te huren en daarin voorlichting te geven over de vele mogelijkheden in de tandheelkunde.

Er werd een aantal stoelen geplaatst in een enorme stand waar tandartsen en mondhygiënisten hun kunstjes konden laten zien. Ook werd er een mini tandtechnisch laboratorium neergezet waar een tandtechnicus aan het werk was onder leiding van Fred Ribot, eigenaar van het gelijknamige laboratorium in Groningen.

Vrijwel alle tandartsen in Groningen werkten enthousiast mee. Het was een vermoeiende maar een heerlijke week.

Ik had de leiding over het operationele gedeelte en dat viel niet mee. Plotseling de leiding hebben over meer dan honderd man, schema's maken, proefpatenten regelen, catering regelen en ga zo maar door. We hadden maanden aan de voorbereidingen gewerkt maar het was een dankbaar project.

 

CEREC machine

In onze stand was ook een robot aanwezig. De eerste versie van de bekende CEREC 'robot', de CEREC-1 die in 1985 op de markt was verschenen en door Siemens werd geproduceerd na te zijn uitgedacht door de Zwitserse professor Möhrmann van de Universiteit Zürich. Met hem heb ik later nog vele uren doorgebracht om de apparatuur verder te perfectioneren; een aardige man met een zeer brede interesse. Met dit CAD-CAM apparaat kon men met een digitale camera een serie opnames maken van een kies waarin een gat was geboord. De computer bewerkte het daardoor ontstane 3D-computerbeeld tot een voorstel van een porselein inlay. Een slijpmachine sleep de op het 3D-beeld en in de bijbehorende computer berekende ontwerp uit een blokje keramiek en maakte daar de restauratie van. Het nadeel van deze CEREC-1 machine was dat het enige slijponderdeel een grote ronde schijf was zodat er in de mond nog veel geslepen moest worden om een min of meer perfecte restauratie te krijgen. Toch is op dit moment van alle gemaakte CEREC-1 restauraties nog meer dan de helft in de mond aanwezig.

Pas toen in 1995 de CEREC-2 uitkwam vond ik het interessant genoeg om er een aan te schaffen. 

 

Keramiek

Vanaf dat moment ontstond voor mij de liefde voor porselein, z’n schoonheid en z’n enorme palet aan mogelijkheden. Het was een fantastische ontdekkingsreis die tot het einde van m’n carrière heeft geduurd. 

M’n enthousiasme werkte kennelijk aanstekelijk want tijdens een groot CEREC congres in 1996 in Zwitserland werd ik uitgeroepen tot de vice-voorzitter van de pas opgerichte Dutch Association of Computerized Dentistry en even later tot de secretaris van het internationale broertje daarvan, de IACD. Weer later werd in voorzitter van de Nederlandse DACD. Het was een nuttige tijd met veel internationale contacten en activiteiten. 

Zo moest ik in 2000 voor een cursus naar Maui, Hawaii. Een merkwaardig eiland, waar in het Zuiden een woestijn was en in het Noorden een regenwoud. De afstand tussen Noord en Zuid was nog geen 50 kilometer.

Alle tandartsen die in die periode tussen 1995 en 2000 een CEREC2 machine kochten moesten een twee daagse cursus doen in Duitsland. In Nederland was er geen mogelijkheid een cursus te volgen.

Als voorzitter van de DACD vroeg men mij daar iets aan te doen.

Het leek mij een goed idee zelf deze cursussen te geven, vooral omdat ik in Duitsland ook al actief was op die manier en sterk bij de ontwikkeling van het apparaat betrokken was.

En dat heb ik gedaan. Bijna vijf jaar lang. Toen had ik het wel gezien met iedere keer hetzelfde verhaal te vertellen en dezelfde oefeningetjes te doen. Ik had toen als ruim 250 tandartsen een cursus gegeven. Vele van deze tandartsen hebben zich na mijn cursus op het digitale gebied verder ontwikkeld zoals bijvoorbeeld de bij ons werkende Ulf Schepke die zo enthousiast werd dat hij na in Duitsland te zijn gepromoveerd nog eens promoveerde in Nederland over dit onderwerp.

 

Ontwikkeling in de keramiek

In 2000 kwam er ook nieuwe CEREC machine op de markt. De CEREC-3 met een betere slijpmachine met veel meer mogelijkheden. En niet veel later kwamen er nieuwe keramische blokjes die weer sterker en mooier waren. En dat gebeurde een paar keer. Het fenomeen keramiek ging mij steeds meer boeien; de sterkte ervan en de schoonheid ervan.

Iedere keer als ik een kroon of gedeeltelijke kroon in de mond van de patient had geplaatst werd ik gelukkig van het prachtige resultaat. Ook mijn collega Ulf Schepke die er bijna verslaafd aan raakte werd steeds enthousiaster. En het fijne was dat jaren later ze er nog steeds zo mooi uitzagen. Natuurlijk waren onze patiënten er ook heel content mee.

Er was een keer een mondhygiënist in Friesland die me schreef: "Ik val iedere keer bijna van m'n stoeltje als ik uw kronen en inlays zie, zo prachtig afgewerkt".

Het deed me ook veel plezier dat er juist in Friesland meer gebeurde op dit gebied. Ik raakte bevriend met tandtechnicus Gerard van der Wal uit Grou (Friesland). 

Hij was (en is nog steeds) net zo perfectionistisch als ik en hij wist het voor elkaar te krijgen de allermooiste kronen te maken die je je maar voor kon stellen. (Zie de foto's aan het eind van ieder hoofdstuk).

Hij had z'n laboratorium in Grou en werkte daar samen met z'n zoon. Dit laboratorium was een onderdeel van Excent, een concern met vele tandtechnische laboratoria in Nederland. Ik kwam vaak even bij Gerard langs en dan bespraken we de mogelijkheden als er een moeilijk werkstuk moest worden gemaakt. Grou is een gezellig stadje en ik kwam er graag. Vaak genoten Gerard en ik dan in een lokaal restaurant van een lekkere maaltijd en een vruchtbare discussie. Er kwamen in die tijd steeds meer soorten keramiek op de markt die allemaal hun voor en nadelen hadden en soms was het zelfs mogelijk om keramieken te combineren tot een perfect geheel. Heel leuk om dat mee te maken en het maakte me een gelukkig mens.

En niet alleen ik was gelukkig, maar ik maakte er zeer veel patiënten heel gelukkig mee.

 

Een nare periode

Maar helaas aan al het leuks komt een eind.

Eind 2003 werd ik ziek, kreeg koorts en ik werd maar niet beter. Het werd zoeken en nog eens zoeken en dat zoeken heeft maanden geduurd tot men er in oktober 2004 achter kwam dat ik darmkanker had. Toch kon ik nog steeds met m'n zieke lijf genieten van het prachtige werk dat ik  vaak samen met Gerard maakte en ik genoot tevens van de vele congressen en cursussen die ik volgde en gaf. Dat grote concerns als 3M-ESPE mijn kennis over keramiek gingen gebruiken voor hun programma's vond ik een hele eer.

Het bleef echter niet bij mijn ziekte. Eind 2003 sloot treurig af. Vlak voor de kerst van dat jaar viel mijn moeder, brak haar heup en overleed drie weken later op 13 januari 2014.

Zij was altijd geïnteresseerd geweest in mijn werk en dat van mijn vader de jaren ervoor en dacht altijd mee in hoe het beter zou kunnen. Ze was voor mijn vader een hele steun in de praktijk en later voor mij. Altijd was ze enthousiast en optimistisch zelfs als het af en toe wat tegen zat. Dat altijd positief zijn, ben ik heel erg gaan missen. Gelukkig zijn er ook nu een aantal mensen om me heen die me een steuntje in de rug geven en een optimistische draai aan m'n leven geven. En juist nu heb ik het hard nodig, in het verre Dubai en in het verre Marocco. Maar ik ben blij dat ik mooie werkzame jaren in Groningen heb gehad en dat ik met mijn werk vele patiënten blij heb kunnen maken. Tot op de dag van vandaag kunnen oud patiënten mij vinden en schrijven me opbeurende mailtjes.

 

De twee rechter snijtanden staan naar achteren
De twee rechter snijtanden staan naar achteren
Op de twee tanden hebben Gerard en ik facings gemaakt waardoor ze in één lijn kwamen te staan
Op de twee tanden hebben Gerard en ik facings gemaakt waardoor ze in één lijn kwamen te staan