· 

Tandarts en assistente

Direct na mijn afstuderen in juli 1974 ging ik aan het werk op dezelfde plek in onze praktijk waar ooit mijn vader had gestaan.

Dat was in het begin een heel vreemd gevoel.

In de ruim 16 maanden tussen het overlijden van mijn vader en mijn start in de praktijk is er een waarnemer geweest die de patiënten opving en behandelde. 

Gelukkig waren de meeste patiënten trouw gebleven aan onze praktijk en op het moment dat ik begon zat ik direct al maanden vol. Ik had natuurlijk nog niet zoveel ervaring dus alle behandelingen duurden langer.

Kennelijk waren er ook veel patiënten die gewacht hadden op het moment dat ik zou beginnen in de hoop dat ik net zo aardig en goed zou zijn als m’n vader. Gek genoeg maakt het bij het gros van de  patiënten niet zoveel uit bij het kiezen van een nieuwe tandarts of de tandarts goed is. Als hij en z’n assistente maar aardig zijn en de praktijk er goed uitziet dan is de tandarts automatisch een goed. Een hele vreemde redenering, maar uit onderzoek is dat zo gebleken. De patiënt kan ook niet goed beoordelen of een tandarts goed is. Pas als hij werkstukken heeft gemaakt die prachtig zijn en zo sterk dat ze jaren op hun plaats blijven dan weet de patiënt pas echt of de tandarts goed of slecht is. En dan pas begin je een naam op te bouwen.

Het was een zware tijd maar ook een hele leuke tijd. Je krijgt een speciale band met je patiënten en deed alles wat de tandheelkunde op dat moment te bieden had.

In die tijd kon ik het me permitteren om vier dagen per week te werken en vanaf vrijdag te genieten van een vrij weekend.

Af en toe een weekendje naar Terschelling, dat deed ik regelmatig. Op een van die reisjes naar dit prachtige eiland leerde ik een student tandheelkunde kennen, Frank Abbas. We kregen een leuke band en hij was erg enthousiast en geïnteresseerd. Voor m'n gevoel zou het best weleens een goede tandarts kunnen worden.

We spraken af dat hij een keer in de praktijk zou komen kijken en een behandeling zou meemaken. Het leukste leek het hem een tandvlees operatie te zien, want na mijn opleiding in Amerika deed ik een dergelijke behandeling regelmatig.

Hij keek mee tijdens zo'n operatie en assisteerde me en hij vond het kennelijk zo leuk dat hij zich er meer in ging verdiepen. Vele jaren later werd hij de nieuwe hoogleraar in de parodontologie, hetgeen me niet verbaasde.

Hij is uitgegroeid tot een van de beste en slimste hoogleraren in Nederland en hij is mij altijd trouw gebleven. Nog steeds schrijven we elkaar.

 

Een mondhygiëniste erbij

Intussen was in bevriend geraakt met een collega-tandarts in Onnen, een dorpje vlak bij Haren. Paul Henry was z'n naam.

Hij had een gerenommeerde praktijk en hield met name van de esthetische tandheelkunde, die op dat moment langzaam in opkomst begon te komen.

Op een bepaald moment, ergens eind jaren tachtig leek het hem leuk om in mijn praktijk op vrijdag te gaan werken om de bewoners van Groningen die helemaal naar Onnen moesten komen beter van dienst te kunnen zijn.

Tussen 1980 en 1990 had ik mijn praktijkkamer helemaal verbouwd en voorzien van een nieuw interieur, het oude interieur van mijn vader was verdwenen. Helaas maar het moest!

Zowel Paul als ik werkten solistisch, maar we hadden veel contact met elkaar over de ontwikkelingen in de tandheelkunde.

Het was de tijd dat "composiet", een met glaskorreltjes versterkte kunststof met al haar esthetische mogelijkheden in opkomst was.

Vooral in het westen van Nederland werd steeds meer esthetisch gewerkt. Maar ook kregen steeds meer tandartsen daar een mondhygiëniste. De patient werd zich bewuster van een mooi en goed gebit.

In Groningen was dit fenomeen te nieuw en de nuchtere Groningers vonden het eigenlijk maar onzin. Waarom een mondhygiëniste als een tandarts het ook kan; het kost alleen maar extra geld, was het idee van de Groningers.

Toch zetten Paul en ik onze plannen door en besloten we op de plaats waar ooit de wachtkamer was een praktijkkamer te bouwen speciaal voor een mondhygiëniste.

Het lukte Paul om bij de praktijk voor Parodontologie een mondhygiëniste te "lenen" die één dag per week bij ons kwam werken. 

Enkele maanden later werd het zelfs tijd om een tweede mondhygiëniste erbij te gaan nemen en binnen een jaar was de hele week volgeboekt in de mondhygiëne kamer. Het trok ook een andere type patient, namelijk mensen die meer gericht waren op esthetiek en op preventie van het gebit. En dat was nou juist het type patient waar Paul en ik graag mee werkten.

 

Groepspraktijk

Het solo-werken was langzaam aan het verdwijnen en er trad een nieuw tijdperk aan.

Solo werken met mondhygiënist en een tweede tandarts.

Ook kwam er iets later naast Paul Henry nog een tandarts bij ons werken die op de vrijdag in de mondhygiëne kamer ging werken.

Het begon steeds meer op een groepspraktijk te lijken tot vreugde van ons allemaal.

In die tijd was de bemoeizucht van de verzekeringsmaatschappijen en de overheid nog niet heel klein.

Het was nog gelukkig steeds mogelijk om alle tijd aan te patient te besteden die nodig was voor een goede behandeling.

Ook het tarief was zodanig dat je er goed van rond kon komen. Wij alle vier hielden ervan de patient optimaal te behandelen en er alle tijd voor te nemen. Het was nog steeds een gezellige tijd waarbij een ieder van ons deed wat die leuk vond. Regelmatig vond er overleg plaats of ondernamen we iets.. We hadden een hecht team.

Langzamerhand werd de praktijk zo vol en liepen de wachttijden zo op dat er behoefte was aan nog een kamer en een tandarts en later nog een en weer later nog een. En zo groeide de praktijk maar door en hadden we op het laatst ruim 20 mensen rondlopen.

 

Geen vrije tandheelkunde meer

Helaas was dat ook de tijd dat de overheid zich steeds meer ging bemoeien met het reilen en zeilen in een tandartsenpraktijk.

Einde van een tijdperk waarin er gezellig werd gewerkt en er een leuke band met alle patiënten was. De sfeer werd meer gespannen.

Internet kwam op en de patient werd mondiger en kritischer.

Maar door de overheid werd er meer gereguleerd dan nodig was en tevens meer afgebroken dan opgebouwd. En dat gingen we merken! Einde van een tijdperk van de vrije tandheelkunde, maar ook van de vrije andere geneeskundige beroepsgroepen.

 

Op dit moment wordt bijvoorbeeld steeds strenger gelet op het juiste tarief en gekeken of je je daar wel aan houdt. Bijvoorbeeld voor het maken van een kroon staat een tarief voor ongeveer één uur werk van begin tot eind. Ik weet dat je dan geen goede kroon krijgt. Om een goede kroon te maken ben ik 2,5 keer langer bezig. Dan zou je dus verlies leiden en dat mag ook weer niet, want dan men je in economische zin niet goed bezig. In een ziekenhuis gebeurt hetzelfde. Dan verzeil je in een hele gekke situatie. Je doet immers je best om het voor de patient zo goed mogelijk te doen (Eed van Hippocrates waarvoor je hebt gezworen) maar de overheid vindt dat het veel goedkoper moet kunnen. En dan is de patient de dupe wat de kwaliteit betreft en de arts of tandarts wordt gedwongen om de behandelingen steeds sneller te doen, want als hij dat niet doet dan gaat 'ie failliet.

Nederland wilde een voorbeeld zijn voor andere landen om te laten zien hoe goed het hier allemaal geregeld was, maar is het wel zo goed?

De gezondheidszorg zou volgens de overheid te duur zijn als je de tarieven los laat, maar is het verstandig om de kwaliteit van de zorg te verlagen om de zorg betaalbaar te houden?

Daar komt ook nog 'es bij dat de mensen steeds ouder worden en er komen steeds meer technische mogelijkheden bij dus dat de zorg duurder wordt dat houd je niet tegen.

Ik heb er in elk geval bewust voor gekozen een goede kwaliteit te blijven leveren zonder met codes in nota's te knoeien en de consequenties daarvan te aanvaarden, ook al valt het me op dit moment heel zwaar.

Geen pensioen, geen ziektekostenverzekering, alles afgenomen door de overheid als straf voor mijn ongehoorzaamheid.

Twee nieuwe kronen gemaakt in andere praktijk volgens de regels van de overheid bij oudere patient
Twee nieuwe kronen gemaakt in andere praktijk volgens de regels van de overheid bij oudere patient
Die nieuwe kronen door Gerard en mij gemaakt maar zoals de patient ze wilde hebben en ons niet gehouden aan de regels van de overheid
Die nieuwe kronen door Gerard en mij gemaakt maar zoals de patient ze wilde hebben en ons niet gehouden aan de regels van de overheid