· 

Inleiding

Definitie van fraude: Opzettelijke misleiding om onrechtmatig voordeel te verkrijgen.

 

Je bent meer dan 40 jaar tandarts met een goedlopende praktijk en zeer tevreden patiënten. 

 

Alles loopt goed, er wordt gespecialiseerd werk van hoge kwaliteit geleverd, er wordt ruim tijd voor iedere patiënt genomen, de beste en duurste materialen worden gebruikt en patiënten betalen daar graag wat extra voor. Alles loopt uitstekend. 

Bij de introductie van een nieuw naslagwerk van een bekende Engelse professor enkele jaren geleden werden diverse van mijn behandelingen getoond en werd mijn werk geclassificeerd als de mooiste en beste resultaten die deze hoogleraar in Europa tegen is gekomen, reden voor vele collega's om jaloers te zijn.

 

Ik wilde restauraties maken die een heel leven mee zouden gaan, conform de eisen vastgelegd in de Eed van Hippocrates, die ik bij het begin van mijn loopbaan heb afgelegd; niet één jaar, niet vijf jaar (zoals de zorgverzekeraar graag wil) nee, een heel leven.

Samen met een aantal wetenschappers (o.a. professor Bart van Meerbeek uit Leuven) leerde ik technieken kennen die mij zeer ver in de richting van de perfecte restauratie voerden tot grote tevredenheid van mijn patiënten, maar ook tot grote tevredenheid van de tandtechnici die mij terzijde stonden (o.a. mijn vaste tandtechnicus en een eerste klas perfectionist, Gerard van der Wal). 

Het type patiënt dat hierin was geïnteresseerd was de min of meer gebekte patiënt waaronder veel collega artsen en tandartsen; mensen die weten wat ze willen, kritisch zijn en die niet tevreden zijn met matig werk. Gefingeerde codes op hun nota's zouden ze makkelijk hebben onderschept en niet hebben geaccepteerd, ofschoon dit bij de meeste tandartsen dagelijks wordt toegepast.

 

Ik was minder geïnteresseerd in de financiële beslommeringen van mijn vak; daarvoor had ik mensen die mij adviseerden en die ik volledig vertrouwde.

 

Doordat de overheid in 2013 de tandarts-tarieven drastisch verlaagde was een oplossing nodig om het werk waar ik achter stond rendabel te kunnen houden.

De overheid wilde maatwerk voor confectie-prijzen. Dat kan niet en daarmee liep ik vast.

Ik wilde mijn bedrijf continueren en werk blijven leveren van hoge kwaliteit. 

Is dat onrechtmatig? De NZa vindt van wel; voor mijn gevoel was het meer een situatie van overmacht waar ik in terecht kwam.

Van opzettelijke misleiding om er financieel beter van de worden, zoals in de definitie van fraude wordt genoemd, kun je volgens mij niet spreken, immers de tarieven die ik hanteerde waren praktisch dezelfde als die ik tientallen jaren had gehanteerd.

 

Om het omzetprobleem op te lossen werd bij de KNMT advies ingewonnen en de oplossing geaccordeerd door een advocaat van het grootste advocatenkantoor in Groningen. Ik zou bij ieder stukje maatwerk een 'surplus' moeten vragen om de confectie-prijs iets op te hogen om zo tot een maatwerkprijs te komen.

Een logische stap leek ons. Ook mijn advocaten en accountant voelden dat zo.

 

In oktober 2014 haalt de NZa een stoffig wetje uit de kast dat voor consument en tandarts de vrijheid van behandelen en factureren wegneemt; een surplus vragen mocht niet.

Erger nog, de consument is volgens deze wet geen baas in eigen mond en heeft niet meer het recht om aan te geven wat er wel en wat er niet mag gebeuren terwijl dat juist in het kader van de marktwerking in 2012 nog werd gestimuleerd, zelfs al betaalt hij of zij het zelf en kost het de verzekeraar helemaal niets.

Ik werd beschuldigd van fraude, m.a.w. het moedwillig misleiden van patiënten om er financieel beter van te worden.

Hoezo? Ik moest wel iets met die verlaagde prijs omhoog om dezelfde kwaliteit te blijven leveren en niet kopje onder te gaan waarbij ik uiteindelijk dezelfde prijs hanteerde die ik al tientallen jaren hanteerde.

 

Deze toegepaste wet was overigens bij mij en vele anderen (o.a. mijn advocaten) niet bekend!

Volgens een juridisch medewerker van de KNMT deden een aantal tandartsen met dezelfde hoge kwaliteit van werken precies hetzelfde als ik en was dit ook bekend bij de NZa.

Waarom werd ik uitgekozen door de NZa? Jaloezie?

 

In plaats van mij op te bellen of te schrijven en mij voor deze wet te waarschuwen en te adviseren mijn wijze van declareren aan te passen, doet de NZa in 2014 vlak na de viering van mijn 40-jarige tandartsjubileum met 10 man een inval in mijn praktijk alsof ik een xtc-laboratorium had of een wietplantage, en deelt na 3 jaar een boete uit van €200.000.

Waarom zo'n excessief hoge boete vraagt menigeen zich af, het staat toch in geen verhouding met de overtreding?

En waarom komt men met 10 man een inval doen in mijn praktijk in plaats van simpelweg even op te bellen en mij te vragen wat ik aan het doen was.

Wat dachten ze te vinden in mijn praktijk?

Was dit de uiting van een soort sensatielust? En dan die boete, €200.000. Dacht men nu echt dat ik dat in m'n achterzak had zitten?

 

Het was letterlijk en figuurlijk een steek in m'n hart.

Weg is m'n levenswerk waar ik zoveel liefde en energie in heb gestoken, weg is m'n oude dag!

De kosten van mijn praktijkvoering en het onderhoud van m'n praktijkpand waren dermate hoog dat ik voor een goede oude dag niet voldoende over kon houden. Was dat de bedoeling?

 

Het NZa rapport zit vol fouten bleek bij nader onderzoek door een hoge ambtenaar van Economische Zaken en niemand kon iets doen; handhavers volgen nu eenmaal de wet en niemand die naar hun gemaakte fouten kijkt.

In plaats van ze te helpen maakt de overheid op deze manier burgers kapot en dat is niet hun taak volgens deze ambtenaar.

 

Waarom deze kortdurende actie waarbij er slechts enkele praktijken op deze manier worden aangepakt. Gelijke monniken gelijke kappen zei één van de advocaten van advocatenkantoor Knoops, die ik ooit had geraadpleegd en toch werd met die vele andere praktijken die hetzelfde deden als ik, niets gedaan en kregen slechts een aanwijzing.

Zie bijvoorbeeld een artikel in de Telegraaf waarbij de NZa in overleg ging met de tandarts.

 

De handhavers van de NZa verdwijnen na deze actie geruisloos uit het beeld, verdriet en ellende achter zich latend!

Weg praktijk, weg patiënten die mij zovele jaren trouw waren gebleven.

Gelukkig krijg ik nog wekelijks mailtjes van ze, hetgeen mij erg goed doet.

 

Sensatie zoekende journalisten geven hun eigen draai aan het verhaal en lezers nemen klakkeloos aan dat dat de waarheid is, een beetje geholpen door de persvoorlichters van de NZa om de boel nog 'es flink op te blazen.

Natuurlijk! Een theatraal verhaal doet het bij het publiek altijd beter dan een saai verhaal, en de werkelijkheid is vaak saai, zoals ook bij mij. "De leugen regeert", zei ooit koningin Beatrix, en daar heeft ze volledig gelijk in.

Volgens de versie van het Dagblad van het Noorden zou ik de belastingdienst voor vele miljoenen hebben benadeeld (zoveel geld heb ik nooit bij elkaar gezien) en jarenlang patiënten hebben opgelicht.

Zo is iedere vorm van werken voor je geld een vorm van oplichting, ook bijvoorbeeld het knippen van je haar of het verkopen van je auto. Waar ligt de grens?

 

Duidelijk is voor mij dat dit soort beslissingen door een overheidsorgaan niet gespeend is van enige kennis maar puur is gebaseerd is op emotie.

 

Belangrijk blijft voor mij de vraag, wie of wat zit erachter, waarom en wat zijn voor mij de gevolgen!

 

Eén van de gevolgen was in elk geval wel dat ik door de stress hartproblemen kreeg die door een operatieve ingreep weliswaar werden verholpen, maar door minder stress verder moest genezen. Afscheid nemen van werk en omgeving was de enige remedie om te overleven; weer overmacht dus.